امامت حضرت على ( ع ) و سپس [ امام ] حسن ( ع ) و [ امام ] حسين ( ع ) تصريح فرموده و پس از اين سه نفر ، ديگر نصّى وجود ندارد . دوم فرقه‌اى كه قائل‌اند پيامبر ( ص ) بر امامت حضرت على ( ع ) تصريح نكرده اما بر امت ، واجب است كه به خاطر پيشگامى و برترى او بر ديگر اصحاب پيامبر ( ص ) او را براى امامت برگزينند . 65 . سپس اين دو فرقه باهم اختلاف پيدا كردند . برخى از كسانى كه در مورد حضرت على ( ع ) قائل به نص [ از جانب پيامبر ( ص ) ] هستند ، ابو جارود ، فضيل رسّان ، ابو خالد واسطى و منصور بن ابى أسوداند كه اينان از سران زيديه به شمار مىآيند . 66 . فرقهء جاروديّه [ - پيروان ابو جارود ] معتقدند كه پيامبر ( ص ) به امامت حضرت على ( ع ) و سپس [ امام ] حسن ( ع ) و [ امام ] حسين ( ع ) تصريح كرده و پس از آن نص قطع شده است ، ولى [ به‌هرحال ] امامت از ميان فرزندان فاطمه ( س ) بيرون نمىرود . آنان مىپندارند كه تمامى فرزندان فاطمه ( س ) در امامت يك روش دارند و هركدام از آنان كه مردم را به سوى خود فراخواند ، امام است و پيروى از او و پذيرش دعوتش بر مردم واجب است . آنان از ابو بكر و عمر تبرّى جسته و آن دو را كافر شمرده مىگويند : آنان اولين كسانى هستند كه در امر حكومت بر حضرت على ( ع ) پيشى گرفته ، حقّش را غصب نمودند . در حالىكه همه مىدانيم پيامبر ( ص ) او را بر آن دو امير قرار داده و جانشين پس از خودش تعيين كرده است . ازاين‌رو اين فرقه به همراه زيد بن على بن الحسين ( ع ) قيام كردند و به همين جهت شيعه آنان را زيديّه ناميده است . آنان معتقدند كه هركس از فرزندان فاطمه ( س ) مردم را به امامت خويش فراخواند ولى آسوده در پس پرده خانهء خود نشسته باشد نه امام است و نه پيروى از او واجب است . 67 . ابو جارود همچنين معتقد بود كه هرچيزىكه خاندان پيامبر ( ص ) آن را حلال بشمارند حلال است و هرچيزىكه آنان تحريم كنند حرام است و